کدخبر : 35171
سه شنبه ۲۰ تیر ۱۳۹۶ - ۱۳:۳۰
فاقددیدگاه

عظیم قیچی ساز برای همیشه قهرمان بی بدیل و غیرتمند در قلب آذربایجانیان خواهد بود

دورنانیوز - سرویس ورزش آذربایجان: عظیم را خیلی‌ها می‌شناسند و متاسفانه خیلی‌ها دقیق نمی‌شناسند، چرا؟ چون 90 درصد جو عمومی ورزش ایران به فوتبال و حواشی بی‌پایانش اختصاص دارد و بس. تنها تعداد اندکی می‌دانند کوه‌نوردی در این سطح یعنی چه و عظیم قیچی‌ساز چه کسی است؟! حال آنکه به جرأت می‌توان ادعا کرد همه ما از همان کودکی قله اورست را می‌شناسیم، ولی هموطنان صعودکننده به آن را هیچ‌وقت.

دورنانیوز :عظیم امسال پروژه‌ای در کوه‌نوردی به سرانجام رساند که تا سال قبل فقط ۳۴ نفر موفق به انجامش شده بودند. امسال نیز ۳ نفر موفق به انجام آن شدند. اگر در نظر بگیریم که فقط ۱۵ نفر از این تعداد توانسته‌اند بدون مصرف اکسیژن کمکی این کار را تکمیل کنند اهمیت موفقیت عظیم نمایان‌تر می‌شود. عظیم این مهم را بدون اکسیژن کمکی و بدون شرپا انجام داد. در ورزش بی‌مدال کوه‌نوردی، انجام این مهم دستاوردی است فوق‌العاده درخشان و بزرگ. صعود بدون اکسیژن و بدون شرپا به هر ۱۴ قله بالای ۸ هزار متر جهان، کاری است بس دشوار، خطرناک و البته وقت‌گیر و بسیار پرهزینه. این سختی‌ها و مشقت‌ها با هیچ متر و معیاری قابل سنجش نیست. ماجرا اما آن‌جا اهمیت ویژه پیدا می‌کند که شاید خیلی‌ از افراد قادر به درک میزان دشواری این صعودها نباشند. صعود هر یک از این ۱۴ قله با در نظر گرفتن مسیرهای صعب‌العبورشان نیازمند تلاشی است بس طاقت‌فرسا.

قله‌هایی که صعود به هر یک حدودا ۵۰ روز زمان می‌برد و این یعنی ۵۰ روز دوری از خانواده، امکانات رفاهی و زندگی، ۵۰ روز زندگی در سرما و سختی.

عظیم ۳۵ ساله که تقریبا از ۲۰ سالگی کوه‌نوردی را به صورت حرفه‌ای آغاز کرد و در ۲۳ سالگی موفق به صعود اورست شد، تا امروز این خط موفقیت را با شیب صعودی ادامه داده است. نقطه حائز اهمیت اینکه او طی حدودی ۱۴ قله بالای ۸ هزار متر (بدون استفاده از کپسول اکسیژن)، هیچ‌گونه آسیبی ندیده است. آسیب‌هایی که البته در این گونه صعودها عادی هستند؛ از جمله سرمازدگی انگشتان، اگر زلزله ۲ سال قبل نپال و بهمن مهیب کمپ اصلی اورست و توقف صعودهای آن سال نبود شاید صعود به لوتسه، آخرین قله او از ۱۴ قله بالای ۸ هزار متر برای پیوستن به باشگاه ۸ هزارتایی‌ها ۲ سال زودتر انجام می‌شد و می‌توانست از نظر مدت زمان انجام این ۱۴ صعود؛ رکوردی در میان ۳۵ نفر قبلی باشد.

عظیم مغرور است، اما هیچ‌گاه با غرور پا به کوه نمی‌گذارد. قوی است ولی با قدرت بدنی تنها صعود نمی‌کند. او بیشتر با فکر و روح خوبش صعود می‌کند. ریسک بی‌جا برایش بی‌معنی است. بی‌گدار به آب نمی‌زند. عظیم حد خودش را می‌داند چون بدن و کارایی‌اش را می‌شناسد. شانس خوبی دارد ولی بدشانسی هم دارد؛ اما از شانسش به خوبی استفاده می‌کند و نکات ریز و درشت را به خوبی می‌سنجد و تصمیم بهتر را می‌گیرد. عظیم اشتباه هم می‌کند، ولی از پافشاری پراشتباهش خودداری می‌کند از اشتباه بعدی جلوگیری و قبلی را جبران می‌کند.

از نظر من یکی از عیب‌ها و نقایص عظیم، عدم نشر و انتقال تجربیات و داستان‌های صعودش است. خیلی از کوهنوردان نیز می‌دانند که او چگونه موفق به انجام این تعداد صعود شده است.

خیلی‌ها نمی‌دانند او چگونه کانچن جونگا یا ماکالو را صعود کرده است و چه سختی‌ها کشیده است. به همین خاطر گاهی می‌شنویم که می‌گویند: ای بابا من هم اگر پشتیبانی داشتم که می‌توانستم همین صعودها را انجام بدهم! این اشتباه تشخیصی  وسو تعبیر و از نظر من بیماری ساده انگاری را بنده به نام سندروم خودعظیم‌پنداری نامگذاری کرده‌ام که هم به معنای عظیم است و هم بزرگ… و معتقدم خود عظیم هم در شیوع این بیماری نقش داشته است.

عظیم را از سال ۸۳ و از صعود اسپانتیک می‌شناسم و تا امروز چندین صعود را باهم بوده‌ایم آخرین آن سال گذشته و اورست بود. چون فکر می‌کنم که عظیم و همچنین کوه‌نوردی را در این سطح می‌شناسم، به خودم اجازه دادم تا این چند خط را درباره او بنویسم. دستاورد عظیم برای کوه‌نوردی ایران، بزرگ و مهم است. حیف است که این دستاورد، احیانا در میان دلخوری‌های به حق و ناحق و اختلاف نظرهای گروه‌بندی‌های ورزش کوهنوردی کم‌رنگ شده و بدرستی جلوه داده نشود. با آرزوی سلامتی برای عظیم قیچی‌ساز افتخار ورزش کوهنوری ایران.
-علیرضا بهپور

 

 

0
امتیاز:
اشتراک گذاری:
مطالب مرتبط
دیدگاه شما